Beste Siegfried,

ik wens u eerst en vooral proficiat te wensen met uw officiële inschrijving in het Gentse volksregister. Gent is een mooie stad en fijn om in te leven, dat zult u dra merken! Tenminste, indien u werkelijk van plan bent om in onze stad te komen wonen. Of stelt u dit liever nog wat uit? Een jaartje of twee bijvoorbeeld.

Natuurlijk, u bent ongetwijfeld “in Gent geboren en getogen” en hebt ongetwijfeld heel fijne herinneringen aan de Arteveldestad. Waarschijnlijk kan u nog wel een mondje Gents, dat ons te pas en te onpas naar het hoofd zal worden geslingerd in de volgende jaren. Bovendien is het toch normaal dat iemand, op een zekere leeftijd, terugkeert naar zijn roots? Dat zal niemand durven ontkennen.

Het is dan ook maar normaal dat u, beste Siegfried, toen de steden werden uitgedeeld in de zichzelf intussen onoverwinnelijk wanende NVA, uw hand opstak wanneer Gent aan bod kwam. Ah ja, u bent er perfect voor, kan het legitimeren en gaf er maar een beetje om dat u het geliefde Mol zou moeten verlaten. Alles voor de politiek niewaar.

Zelfs de liefde moet ervoor wijken. Inderdaad, zo toegewijd bent u wel! Uw vrouw blijft achter in Mol, het zal uiteraard niemand verbazen dat u haar daar af en toe eens gaat opzoeken. En misschien blijft slapen. Daar kan niemand toch iets op tegen hebben?

Beste Siegfried, ik heb toch het gevoel dat ik u wat moet inlichten rond de Gentenaar anno 2011. Te waarschuwen zelfs..En ik heb de pretentie om dit dan ook te doen. De Gentenaar is namelijk een kritische burger, een levensgenieter, verdraagzaam, openminded en enigszins ijdel maar vooral trots. Trots op Gent, op onze tegendraadsheid die niet zomaar bestaat an sich maar goed gefundeerd wordt door een (h)echt geloof in het beleid dat gevoerd wordt. In een diepgaande sympathie voor onze burgemeester, Daniel Termont en voor zijn Turkse evenknie, Resul Tapmaz. Want zo zien wij de dingen in Gent, Siegfried. Elke nieuwe burger, elke West- Vlaming die blijft hangen in Gent, sluiten wij in onze armen. Maar we houden niet van ad hoc burgers, Mr. Bracke, we minachten het soort politiek opportunisme dat mensen zoals u terug naar zijn ‘roots’ drijft. Want ik denk dat u eigenlijk helemaal geen Gentenaar wil zijn.

Scherm maar met het credo dat je voor lokale verkiezingen niet in de kieskring moet wonen waar je in wil opkomen. We weten allemaal hoe een Siegfried die in Mol blijft wonen geen schijn van kans maakt bij de goed geïnformeerde Gentenaar. Een Siegfried die in Gent woont, zal vermoedelijk wel wat mensen op de hand krijgen.

Bezoek maar veel café’s, beste Siegfried, begin u al maar te documenteren over welke events u zeker niet mag missen.

En rijdt dan ’s avonds maar terug naar Mol, met een schoon geweten.

Slaap zacht, meneer de president.

Land of the free and home of the brave! Zo eindigt het befaamde en beruchte Amerikaanse volkslied. Right. Me dunkt dat de middenklasse- Amerikaan en iedereen die zich sociaal onder deze klasse bevindt, vooral erg ‘brave’ moet zijn. En dat in naam van de vrijheid- o ironie.

Ik ben geen Michael Moore-fan, absoluut niet. Dat heeft wellicht te zien met mijn instinctieve wantrouwen ten aanzien van onderzoeksjournalistiek. Mr. Moor is in mijn ogen net iets te veel belust op sensatie en loopt er vaak de kantjes af wanneer het objectieve feiten betreft. Anderzijds is hij de meest dappere Amerikaanse documentaire maker van zijn tijd. En zijn statements liegen er niet om. De documentaire die hij draaide over de Amerikaanse gezondheidszorg in al zijn grotestke aspecten, zal mij nog lang bijblijven.

“Sicko” (2007) vertelt het verhaal van zo’n miljoenen Amerikanen, maar volgt er een tiental van. Terwijl we het ene tragische verhaal na het andere te horen krijgen, zien we beelden van absurde situaties en een overzicht van hoe politiek en zorgsector onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Het systeem is au fond eenvoudig; je hebt een ongeval of wordt ziek, zonder ziekteverzekering ga je ofwel heel snel dood ofwel probeer je jezelf op te lappen. Een derde optie is lenen tot je verdrinkt in de schulden.

Betaal je echter wel al een leven lang aan de ziekteverzekeringsmaatschappij, zou je op je twee oren mogen slapen. Tenminste, als de stromannetjes van de verzekeringen je geen “pre-existing condition” aansmeren. De lijst is ellelang en gelijk welke “condition” kan dienen als uitsluitingscriterium voor toekenning van een verzekeringspremie. Elke verzekerde Amerikaan moet de medische ingreep waarvoor hij of zij geld van de verzekeringen nodig heeft, OP VOORHAND aanvragen. Dringend of niet, ingrepen worden ENKEL uitgevoerd wanneer ‘pre- approved’.

Daar gingen we dan..REJECTED kreeg de jongeman, vader & partner, te horen toen hij aan zijn verzekering vroeg om een perfect wetenschappelijk onderbouwde operatie te ondergaan. Hij stierf een kleine maand later aan nierkanker. REJECTED kreeg ook de heldin van 9/11 te horen. Een vrouw die lijdt aan een chronische hoest en keelpijn na verschillende dagen in de dikke stof van de Twin Towers te hebben doorgebracht.

Vele anderen volgden met hun verhaal. Mensen verliezen hun huis door de schulden wanneer de verzekering de kosten niet wil dekken, of te weinig betaalt. Ouders verliezen hun kinderen omdat ze niet op tijd van het ene ziekenhuis (waar ze onder dwang worden buitengezet) in het andere, ‘juiste’ ziekenhuis terecht komen. Lees: het ziekenhuis dat wordt geregeerd door de verzekeringsmaatschappij. Zieke mensen die hun rekeningen niet kunnen betalen worden met ziekenhuishemd aan in een taxi geduwd en gedropt aan de ingang van een ’shelter’. Een opvangtehuis met als doelgroep zieke mensen zonder geld.

Enzovoort enzovoort.

Om het met een Amerikaanse populaire zinsnede te zeggen: WHAT THE FUCK?

Helemaal surrealistisch wordt het wanneer Mr. Moore zijn groepje zieke Amerikanen meeneemt naar Cuba. De ene na de andere sick American blijkt daar welkom te zijn in het ziekenhuis, de dokters helpen hen, ze mogen blijven en hun geneesmiddelen van thuis kopen voor een 100ste van de prijs. En het enige dat ze vragen is je naam en geboortedatum…

Dat verdomde communisme toch, die vuile socialisten!

De eenzame strijd van Obama wordt door deze documentaire haarscherp gesteld. De liberals, waaronder de meest conservatieven zich in de Tea Party verenigen en hem op alle manieren tegenwerken, zijn zeker van hun stuk. Do you really expect us to pay for people who can’t take care of themselves? Een smalende, licht meewarige blik in hun lege ogen.

Mijn Amerikaanse familie, god bless them because I love them, noemt mij steeds grinnikend ‘a socialist’. Dat lachje komt erbij om de pil wat te verzachten want wat een scheldwoord is dit in Amerika! Wij, onnozelaars, die onze staat laat beslissen welke dokter we moeten zien, die alles weet over ons en ons laat verdrinken in belastingen..huh?

Eén ding moet je die conservatieve Amerikanen, die ‘liberals’ wel aangeven; wat een gave om angst op die manier te commercialiseren! Wat een lef moet je hebben om van een heleboel leugens een ‘nobel strijden’ te maken.

De Amerikaanse die wijselijk in Frankrijk bleef hangen, heeft het goed verwoord; in Frankrijk is de regering bang voor het volk, in Amerika is het volk bang voor de regering. Het doet mij wat denken aan de ondergang van de titanic; Amerika als zinkend schip dat blijft zingen And the star-spangled banner in triumph shall wave
O’er the land of the free and the home of the brave.

Yours truly is nog eens gaan betogen, dat was werkelijk lang geleden. Ik moest helaas vaststellen dat het activisme nauwelijk nog leeft. De trouwe anarchisten en krakers waren uiteraard op post, op de voet gevolgd door een groepje enthousiaste studenten. Tussendoor liepen de vaste politieke groeperingen te blinken, mét vlag. Enkel de socialisten hadden besloten om zich low profile te houden; we waren wel degelijk aanwezig maar enkel het kleine roosje hier en daar kon onze politieke overtuiging verraden. Het grootste deel van de (kleine) massa was immers getooid in rode kleuren, om allerlei redenen. Toen we binnen het partijbestuur bespraken of we als socialisten vlaggen gingen hijsen op de vredesbetoging, behoorde ik zelf bij het eerder bescheiden kamp. Tijdens de betoging kon ik mij echter niet meer herinneren waarom ik die mening toegedaan was, er is eigenlijk helemaal niets mis met duidelijk je overtuiging tonen! Het rook mij zogezegd wat te veel naar politieke recuperatie, stom.

Nog stommer was de route die de betoging diende te volgen. Ongetwijfeld was dit niet de eerste keuze van de organisatoren aangezien we zodanig ver mogelijk van het object van de betoging zelf werden afgeleid dat we bijna niet meer wisten wat we daar liepen te doen. Een mooi spektakel moet het wel geweest zijn, voor de vele gezinnen die buiten stonden in de woonwijken. Vaak hingen er ‘peace’ vlaggen uit de ramen maar de mensen waren wèl thuis…Een vreemd zicht waren we voor sommigen duidelijk ook, begrijpelijk, welke betoging loopt nu door de Ossenstraat? Of via de Gandastraat? Compleet belachelijk.

Naar goede gewoonte waren er meer flikken dan betogers, ook de obligate helikopter volgde de bescheiden optocht, er moesten maar eens relletjes uitbreken!

Je kan het positief bekijken uiteraard, al is dat niet mijn eerste reflex. Er waren toch zo’n 500 mensen die het na een lange vermoeiende (werk)dag, de moeite vonden om op een donderdagavond naar buiten te komen. Om te laten zien aan de militaire goegemeente dat Gent niet gediend was met hun aanwezigheid en nog minder met hun beleid. Heel wat mensen hadden bovendien hun best gedaan om deze mening kracht bij te zetten met een zelf gemaakt bord of een vlag. Mijn hoofdprijs gaat hierbij naar de gezeefdrukte vlag met de Crem zijn hoofd erop en een rode streep erover, fantastisch!

Gans het concept van deze betoging leek meer op een geleide nachtwandeling door Gent en noopt er mij vooral toe om luid te pleiten voor het herwaarderen van het werkelijke recht op betoging! Als er immers iets was dat deze vredesoptocht pijnlijk duidelijk maakte, dan is het de verregaande uitholling van dat recht. De route die ze ons lieten volgen, de groteske politiemacht, de krampachtige over- organisatie, al deze zaken doden het authentieke activisme.

Gisterenavond zag het er nog zo erg niet uit. Ik ging slapen met een gevoel van ‘morgen zien we wel verder’. Vandaag worden we geconfronteerd met resultaten die “beter zijn dan verwacht”. Voor de PVV. De partij van Wilders. De Partij Van de Vrijheid! De vrijheid om bang te zijn en daar een ganse groep mensen de schuld van te geven. Want als zij de schuld dragen, dan kunnen we hen simpelweg terugsturen vanwaar ze komen (of hun grootouders komen, niet vitten even nu) en dan kan er iets anders onze angst verdienen. Zoveel vragen ze toch niet bij de PVV? Gewoon, dat die anderen ons aanvaarden, onze cultuur, onze wetten, onze mensen. En dat wij hen niet hoeven te aanvaarden, dat is toch logisch? Zij komen wel naar hier, naar de lage landen, naar de Grote Westerse Cultuur! Moesten wij naar dààr gaan dan….tja…wij zouden helemaal niet naar daar gaan.

Loop even mee op een drafje langs een paar van die logische partijstandpunten van onze vriend Wilders en zijn kompanen:

* 16 miljard belastingverlaging voor burgers en ondernemers (fors lagere tarieven inkomstenbelasting en dus hogere koopkracht voor iedereen, te financieren uit bezuinigingen op ambtenaren, Europa, subsidies, ontwikkelingshulp)
* Introductie heropvoedingskampen
* Preventief fouilleren in het hele land
* Herinvoering jeugd- en zedenpolitie
* Denaturalisatie en uitzetting recidiverende (Marokkaanse) straatterroristen met dubbele nationaliteit
* Geen medische zorg voor illegalen behoudens spoedeisende hulp
* Naturalisatie pas na 10 jaar rechtmatig verblijf in Nederland gedurende welke periode men volledig moet hebben gewerkt en geen misdrijf mag hebben gepleegd

….enzovoort enzovoort. Want some more? Surf eens naar http://www.pvv.nl/.

Het is een mooie dag voor de PVV, ze zijn slechts in twee gemeenten opgekomen en meteen prijs! In de ene gemeente de tweede grootste, in de andere gemeente dè grootste partij. Vanuit het niets.

Wat valt er nog op..in Nederland werd de opkomstplicht bij verkiezingen afgeschaft in 1970. Sindsdien is het geen vetpot qua opkomst, veel meer dan de helft van de bevolking komt er normaal gezien zijn bed/zetel niet voor uit. Deze keer echter valt het echter op: net in die gemeenten waar de PVV opkwam (Den Haag en Almere) was er meer opkomst dan vorige jaren. In de rest van het land valt er een daling van de opkomst op te tekenen..

Is bij deze dan de eeuwenoude discussie beslecht? Of althans in een bepaalde richting geëvolueerd? Iedereen heeft de discussie wel al eens gevoerd, elke verkiezingen komt ze terug opzetten. Die van “de ’stemplicht’ (lees: opkomstplicht) zou ook in België moeten worden afgeschaft”. We zijn zowat het laatste land in Europa dat deze plicht nog kent, dus waarom zouden we de mensen niet de Vrijheid geven om in hun bed/zetel te blijven liggen? Of gewoon duidelijk te maken dat het hen niet interesseert? Dan zouden die partijen zoals het Vlaams Belang wel dalen in populariteit, volgens de mensen waarmee ik steeds opnieuw dit gesprek voer. Of moeten we lessen trekken uit deze Hollandse verkiezingen..?

Er zijn ontslagen gevallen bij De Morgen, dit moet wel de crisis zijn in z’n zuiverste vorm. Ik heb veel sympathie voor de redactie van de Morgen en leef erg mee met de huidige situatie. Het is in mijn ogen dan ook begrijpelijk dat een krant zoals de Morgen zijn inspanningen om één van de meest verkochte kranten in Vlaanderen te blijven, verdubbelt. Wat ik niet echter niet begrijp, zijn sommige technieken om dit te bereiken. De Morgen is voor mij- de laatste jaren althans- een brede krant geweest, een krant met een open vizier waarbij in verkiezingsperiodes uitgebreide artikels worden gepubliceerd van alle partijkleuren. Uiteraard is elke krant wel wat getinter dan neutraal, ook zij is immers een produkt van mensen. Groot was echter mijn afschuw toen ik, tijdens de huisbezoekenrondes die ik onderneem in de Gentse stad, de gele sticker van de Morgen zag opduiken op enkele brievenbussen. “Geen verkiezingsdrukwerk aub. Alles wat ik moet weten over de verkiezingen lees ik al in De Morgen”. Groot was ook mijn verbazing, alhoewel de Morgen mij immers dagelijks op de hoogte houdt van de weinig verheffende moddergevechten tussen en binnen sommige partijen, vond ik nog nooit iets over mezelf in de Morgen. En zelden iets over één van de andere, ‘kleinere’ kandidaten op de kieslijsten. Kunnen we dan concluderen dat het enkel de ‘kopstukken’ zijn waar een kiezer zich moet over informeren? Dat het geen zin heeft om je standpunten en idealen via drukwerk te verspreiden als kandidaat want de krant heeft dit voor jou reeds gedaan? Zelfs wanneer je uitgaat van het recht van mensen om dit drukwerk in de bus te weigeren, kan het niet geoorloofd zijn dat een dagblad, dat toch hét medium van de bevolking propageert te zijn, een dergelijk negativisme in de hand werkt. Beste mensen van de Morgen, u wist het misschien nog niet maar een open geest beleeft meer. En weet meer.