Het afgelopen weekend was niet ontspannend.

Dat is normaal gezien nochtans de bedoeling; ont- spannen, de spanning in mijn spieren en in mijn gezicht ontdoen, wat meer ademen, even uit de ratrace stappen.

Maar niet dit laatste weekend dus, zaterdag en zondag heb ik immers samen met een groot aantal andere geëngageerde en ook soms kwade sossen gezocht naar een visie voor onze partij. En dat op de campus van de VUB- in tegenstelling van wat je zou denken, is dit een weinig inspirerende setting. Edoch werd het een inspirerend weekend; wie zoekt die vindt.

De pers had het gemakkelijk, de artikels waren op voorhand al geschreven: het congres moest en zou overschaduwd worden door de ‘interne ruzies’. Ik heb een gans andere herinnering maar toch las ik dit in de pers op maandag.

Vreemd.

Het congres waar ìk naartoe ging was nogal hoopgevend. Het oorspronkelijke ochtendprogramma werd weliswaar vervangen door een zogenaamde ‘therapeutische sessie’, de middag workshops en de lezing op zondag waren werkelijk zeer interessant. En ‘zowaar’ inhoudelijk gericht. De ochtendlijke zaterdagsessie was uiteraard nodig, heel wat mensen werden de afgelopen weken behoorlijk hard met hun neus op de politieke werkelijkheid gedrukt. Zeer onaangenaam is dat, we weten immers liever niet wat voor harde woorden de grote ego’s die rondlopen in de institutionele wandelgangen gebruiken.

Ik was spijtig genoeg minder gechockeerd, je zou verbaasd staan hoe relativerend een paar jaar werken op Brusselse kabinetten kan zijn. Ik stel mij vooral de vraag naar wàt er de mensen precies chockeert. Is het de toon van het bericht? Draait het om het feit dat de mailende tegenpartij Frans gebruikt, alsof hij zich extra wenst te dinstantiëren van de zogenaamd Vlaamsgezinde Frank VDB? Of heerst het gevoel dat zelfs insiders de socialistische partij blijkbaar ten gronde willen richten en dat de gemiddelde linkse progressieveling er dus al helemaal niet meer moet op rekenen?

De onuitgesproken afspraak binnen de media dat de sp.a een zinkend schip is, helpt de goede zaak niet vooruit.

‘Ons Caroline’ wordt niet gesmaakt, men vindt haar gezicht grotesk, ze spreekt als een metronoom, een robot, een berekend schepsel. Een politica die geen babe is en een arrogante smoel heeft, wat doen we daarmee? En dan huilt ze nog ook.

Het probleem is dat ze inhoudelijk eigenlijk erg sterk is.

De sp.a militanten blijven hardnekkig achter haar staan. Sommigen misschien uit angst dat er na Caroline enkel chaos zal zijn. Anderen, zoals mezelf, omdat ze een sterke vrouw is, die nog maar heel weinig de kans gekregen heeft om haar dossierkennis te tonen. Een grote dame die blijft staan in de harde wind die nog geen enkele keer van achteren gekomen is. Een vrouw met visie, die een aantal zaken probeert de veranderen die niet zo evident zijn. Waar de mannetjes-dieren van op hun achterste poten gaan staan.
Helaas is de kloof tussen deze inhoudelijke sterkte en de heilige Perceptie erg groot.

Ik nodig iedereen uit om voor zichzelf eens uit te maken waarom hij of zij Caroline Gennez niet kan uitstaan.

Waarschijnlijk zitten er maar weinig redenen bij die iets met de daadwerkelijke inhoud te maken hebben. Zijn we niet wat hypocriet? Kan een mail vol lasterlijke taal over andere politici niet waar een executie op basis van oppervlakkige en uiterlijke kenmerken wel kan? Ik weet niet of de kloof nog te overbruggen valt. Of Caroline de rest van haar leven als voorzitter zal geassocieerd worden met het zinken.

Wat ik wel weet is dat dit onterecht is en onrechtvaardig.
Een socialist onwaardig.