Freya en ik zijn verdwenen van onze plek aan’t Sluizeken… zouden we nu ergens in iemands kamer staan te blinken? Of is het Pure Sabotage..? God of Joost zal het weten. Soit, I take it as a compliment!

Ik wist al dat ik niet kan behangen… gelukkig had ik een paar goede assistenten.

En ondertussen zijn ze zelfs al opgehangen- see you in town!

Ik lees graag de krant, ook al wordt die in snelheid gepakt door het world wide web. Ik hou van het papier dat knispert tussen mijn vingers, de koppigheid waarmee de veel te grote pagina’s zich niet zomaar laten ombuigen. Ik hou ook van de nauwkeurigheid waarmee de taal in de krant verzorgd wordt, ookal kan je dit helaas niet over alle kranten zeggen. In mijn krant draagt men taal en spelling hoog in het vaandel. Dacht ik. De laatste weken moet ik tot mijn afschuw vaststellen dat er in elk artikel, zelfs soms om de andere alinea, een lidwoord verdwenen is, een zinsbouw de mist ingaat of een werkwoord zoek is. Steeds meer moet ik fronsend de zin opnieuw lezen om dan enkel te kunnen concluderen dat deze niet klopt. Een aantal slecht gestructureerde zinnen verder besluit ik dan maar om de krant voor andere doeleinden te gebruiken. Ik blijf er echter over piekeren; wat veroorzaakt deze plotse malaise? Deze teloorgang daar waar zoiets als taal de essentie van het concept uitmaakt. Ligt het aan de crisis? Hebben ze de mensen die normaal gezien de artikels nalezen op fouten- hoe noem je zoiets, copywriters- ontslagen? Of is de bevoegde dienst zodanig uitgedund dat er te veel werk is voor te weinig mensen? Het is algemeen bekend dat onze kranten hebben moeten herstructureren, zoals zo vele bedrijven. Hetzelfde werk met minder personen, hetzelfde loon met meer werkuren. Hetzelfde produkt wordt vereist, met dezelfde kwaliteit. De fijnere details, de final touch, dat is het eerste dat wordt geëlimineerd. En zo gaat alles langzaam teloor. Een Engelse vriendin die net haar job verloor door diezelfde crisis kon het niet beter uitdrukken; we have been made redundant. Vertaling: we zijn overtollig gemaakt; er waren teveel mensen voor te weinig werk. Maar ook De Crisis zelf is onderhevig aan taalperikelen. In Nederland spreekt men bij voorbeeld van een financiële crisis. Wij spreken van een ‘economische’ crisis. Klinkt opeens heel wat groter, nee? In Nederland gaat alles precies minder snel bergaf dan in België. Is dit ook een kwestie van taal?

Een platte band in de regen, een scheur in uw panties of een platte gsm batterij?

Geef je vrienden een doom-scenario cadeau. Op de moeilijk-kan-ook facebook applicatie kan je jouw vrienden een ongewenste situatie toewensen. Klik hier!

Daarnaast is er ook een moeilijk-kan-ook facebook group. Klink hier als je lid wil worden. Je zal er op de hoogte gehouden worden van nieuws, activiteiten, infosessies, blogposts etc.

Toen er mij gevraagd werd om deel te nemen aan de verkiezingen ging ik op zoek naar een baseline om mijn politieke standpunten samen te vatten. Uiteindelijk kwam ik uit bij iets dat ik me regelmatig tegen mezelf hoor zeggen: moeilijk kan ook.

Als ik naar mijn vriendenkring kijk, geldt het credo moeilijk kan ook. Ik zie allemaal mensen die ongeacht de crisis iets van hun leven, hun job, hun bedrijf etc proberen te maken. Een job vinden, kinderen grootbrengen, huizen kopen, je dromen najagen… het zijn niet de meest eenvoudige zaken, maar we doen het allemaal.

Ikzelf werk nu als coördinator binnen een bescheiden vzw in het Gentse met een unieke doelstelling en een gedreven team. Wij helpen mensen met een drugverslaving die vaak tot een kansarme groep behoren. We proberen die mensen een alternatief op druggebruik te bieden, een mogelijkheid op een toekomstperspectief. Moeilijk kan ook dus.

Het is vanuit dit engagement dat het een logische keuze vormt voor mij om in te stappen in een socialistisch project. Om als jonge vrouw uit Gent vanuit mijn ervaring met mensen en mijn visie op het sociaal beleid, een waardevolle bijdrage te leveren aan een solidaire, eerlijke en boeiende samenleving.”
Liesbet