Er zijn ontslagen gevallen bij De Morgen, dit moet wel de crisis zijn in z’n zuiverste vorm. Ik heb veel sympathie voor de redactie van de Morgen en leef erg mee met de huidige situatie. Het is in mijn ogen dan ook begrijpelijk dat een krant zoals de Morgen zijn inspanningen om één van de meest verkochte kranten in Vlaanderen te blijven, verdubbelt. Wat ik niet echter niet begrijp, zijn sommige technieken om dit te bereiken. De Morgen is voor mij- de laatste jaren althans- een brede krant geweest, een krant met een open vizier waarbij in verkiezingsperiodes uitgebreide artikels worden gepubliceerd van alle partijkleuren. Uiteraard is elke krant wel wat getinter dan neutraal, ook zij is immers een produkt van mensen. Groot was echter mijn afschuw toen ik, tijdens de huisbezoekenrondes die ik onderneem in de Gentse stad, de gele sticker van de Morgen zag opduiken op enkele brievenbussen. “Geen verkiezingsdrukwerk aub. Alles wat ik moet weten over de verkiezingen lees ik al in De Morgen”. Groot was ook mijn verbazing, alhoewel de Morgen mij immers dagelijks op de hoogte houdt van de weinig verheffende moddergevechten tussen en binnen sommige partijen, vond ik nog nooit iets over mezelf in de Morgen. En zelden iets over één van de andere, ‘kleinere’ kandidaten op de kieslijsten. Kunnen we dan concluderen dat het enkel de ‘kopstukken’ zijn waar een kiezer zich moet over informeren? Dat het geen zin heeft om je standpunten en idealen via drukwerk te verspreiden als kandidaat want de krant heeft dit voor jou reeds gedaan? Zelfs wanneer je uitgaat van het recht van mensen om dit drukwerk in de bus te weigeren, kan het niet geoorloofd zijn dat een dagblad, dat toch hét medium van de bevolking propageert te zijn, een dergelijk negativisme in de hand werkt. Beste mensen van de Morgen, u wist het misschien nog niet maar een open geest beleeft meer. En weet meer.

Een goede vriend van mij is graphic designer (glossy.tv) en heeft dan ook een heel eigen kijk op de verkiezingen. Hij stuurde mij volgende link door http://www.fontshop.be/details.php?entry=384
Of hoe relatief invalshoeken kunnen zijn..

De samenleving heeft een keurslijf voor ons klaar, vaak comfortabel maar soms nogal krap. Ik vind dat je de keuze mag maken om niet helemaal in dat keurslijf te passen, om anders te zijn, om anders te leven. Maar je moet hier de kracht en moed voor hebben en dat heeft niet iedereen. Niet alle mensen hebben de mogelijkheid om zichzelf te ontplooien in een omgeving die dat stimuleert en begeleidt. Terwijl ze dat wel heel graag willen. Het is dan ook erg belangrijk dat mensen ‘empowered’ worden. Ik doe het elke dag in mijn job; je moet mensen geen zelfwaarde gevoel aanpraten, je moet ze de tools geven om dit zelf te verkrijgen. Het recht op zelfontplooiing, vrijheid, dat zijn liberale ideeën..maar ze worden sociaal wanneer je blijft benadrukken dat ook mensen die deze vrijheid niet hebben, moeten geholpen worden! Ook mensen die wel deze vrijheid zelf kunnen bereiken, hebben wat hulp nodig. De samenleving moet de mensen tegemoet komen in hun recht op vrije tijd, op een ontspannen loopbaan, op een aangename combinatie tussen werk en privé. De maatschappij moet de mensen de mogelijkheid, de tools geven om deze doelen te verwezelijken.

➢ wat denkt de sp.a hierover?

Kinderopvang is voor sp.a geen luxe, maar een afdwingbaar recht voor alles ouders. Het kan dus niet dat ouders geen opvang vinden voor hun kinderen of die opvang niet kunnen betalen. De sp.a wil de tarieven voor kinderopvang verbinden aan het inkomen. Ook de wachtlijsten moeten worden weggewerkt. Aan wie geen kinderopvang vindt binnen drie maanen, betaalt de overheid een compensatie. Tijdens de volgende legislatuur wil de sp.a 25.000 exra plaatsen in kinderopvang verwezenlijken. Ten slotte mogen we de kwaliteit van de opvang niet uit het oog verliezen.

De idee van anders zijn wordt heel letterlijk genomen in de kunstwereld, in de culturele context. Dit is zo belangrijk- mensen moeten worden uitgedaagd om na te denken. Zich laten confronteren met andere zienswijzen en interpretaties is immers een heel goede manier om te voelen wat het is om andere referentiekaders tegen te komen en om hiermee om te gaan. Het is vooral ook een goede manier om jezelf en je gedachten in vraag te stellen. Wanneer je geconfronteerd wordt met een totaal andere zienswijze of redenering of levensstijl, kan je hier mijn inziens twee dingen mee doen. Ofwel verwerp je die spottend, ofwel probeer je er iets van te leren.

➢ wat denkt de sp.a hierover?

In een zekere zin is cultuur, is kunst altijd elitair. Het is immers altijd een individuele, zeer persoonlijke uitingsvorm van de kunstenares of de kunstenaar. Men schrijft een gedicht, men maakt een schilderij, een film, men componeert een prachtig muziekstuk. Niet iedereen is Mozart, maar iedereen moet van zijn muziek kunnen genieten! Iedereen moet toegang hebben tot cultuur. Daarom is er het drempelplan van de sp.a; alleen door resoluut alle cultuurdrempels aan te pakken, kunnen we de deelname aan cultuur stimuleren. Om de financiële drempel te verlagen, stelt de sp.a een systeem van cultuurcheques of kortingskaarten voor.

Dat geldt ook voor het omgaan met mensen van een andere cultuur/origine.
Het is erg belangrijk om mensen het recht te geven om anders te zijn en om jezelf datzelfde recht toe te kennen. Het is zo leerrijk om eens anders te eten, om eens op bezoek te gaan bij een familie met een andere origine en, vaak, een ander waarden – en normenstelstel. In mijn job ga ik vaak op huisbezoek bij Turkse en Maghrebijnse gezinnen. Ik herinner mij de eerste keer; er werden mij volop tips en raadgevingen meegegeven. Of ik toch wel wist dat je die mannen geen hand geeft, als vrouw? En of ik de juiste kleren aanhad? En ik zou toch niet vergeten mijn schoenen uit te doen, alles op te eten wat men mij zou voorzetten en blijven rechtstaan tot iedereen gaat zitten? Het resultaat was dat ik volledig verkrampt aan mijn huisbezoek ben begonnen. Wat moet men mij onbeleefd gevonden hebben, ik gaf geen hand en zat helemaal houterig op de zetel- die mensen bekeken mij alsof ik een alien was…Naargelang het huisbezoek vorderde werd mij duidelijk hoe vooringenomen en onnozel ik geweest was om mij zomaar te laten beïnvloeden door zo’n vastgeroeste denkbeelden. Iedere mens is immers anders en ook al zijn er wel altijd een aantal huisregels (wie moet er zijn schoenen niet uitdoen bij zijn schoonouders?), de belangrijkste regel is respect hebben. Voor de persoonlijkheid van de ander en voor die van jezelf.

➢ wat denkt de sp.a hierover?

Laaggeletterden en anderstaligen hebben vaak problemen om administratieve documenten te begrijpen. Daarom willen de sp.a in elk Sociaal Huis een laagdrempelig wablieftloket. Bovendien wil de sp.a taalklasjes in peuter –en kleuteronderwijs ondersteunen en wil dat anderstalige ouders nauwer bij het onderwijs betrokken worden. Daarbij zou het zeer interessant zijn om taalles aan anderstalige ouders van kinderen in het Nederlandstalige onderwijs aan te bieden.

LEES MEER : klik op ‘waarvoor ik sta‘.

Al jarenlang volg ik de politieke evoluties, niet altijd even intens maar wel altijd even kritisch. En al jarenlang denk ik bij mezelf ‘wat een circus’. Ik prees mij vele malen gelukkig dat ik zelf niet aan dat gedoe moest deelnemen. Maar telkens vroeg ik mij af hoe ik het zou aanpakken, in dit of dat geval. En wat ik zou antwoorden moesten ze mij de vraag voorschotelen waarop die politieker geen antwoord weet. Ik zou het toch wel zeker beter doen! Tja…en dan komt de dag waarop je plots de vraag en de kans krijgt om het zelf te doen. Om deel te nemen aan de beleidsvorming van dit land, of althans een deel ervan. Ik heb er lang over nagedacht en veel over gepraat. Een belangrijk element voor mij was de eerlijkheid van de partij; ze wilden er mij uiteraard niet alleen maar bij voor mijn inhoudelijke sterkte en mijn sociale bewogenheid. Mijn familienaam speelt ook een rol. Het is nu éénmaal geruststellend om te weten (of te denken dat men weet) waar iemand vandaan komt. Wie haar voorouders zijn. Maar daar zit ik niet mee, in tegendeel, ik ben heel trots op mijn vader. En op de rest van ons gezin. De keerzijde van de medaille is dat je nooit dochter-af bent. Je kan niet op verlof van het dochter- statuut en al helemaal niet tijdens de verkiezingstrijd. Dus ik laat mij helpen, door mijn vader, door de rest van ons gezin en door mijn vrienden. Het verbaast mij mateloos hoeveel mensen zich achter mij scharen. Hoeveel hulp ik krijg. En hoe groot het vertrouwen is. Ik word aangemoedigd en gestimuleerd, men reikt mij allerlei boeiende onderwerpen aan en mijn blonde hoofd hangt te prijken op heel wat huizen. Zelfs bij mensen die eigenlijk niet zo graag kleur bekennen of liever niets te maken willen hebben met het politieke circus. Dat is waarom ik heb ingestemd met mijn plaats op De Lijst, het is door deze dingen dat ik doorga wanneer ik het circus allang weer moe ben. Ik heb het vertrouwen alvast gekregen van mijn vrienden, ik hoop dat ik dat van de kiezer ook kan winnen.

Meer beelden op de moeilijk kan ook facebook group: hier

Den eerste mei is gevierd en gepasseerd onder een zalige zon en met veel enthousiasme, zowel naast als in de stoet der prominenten. Voor het eerst liep ik me op de eerste rij van de stoet (op de tweede om corect te zijn). De dag van gisteren maakt het duidelijk: de sp.a staat er nog, mensen maken een vuist en begrijpen dat het socialisme nodig is, nu zeker. Op dezelfde dag hield het Vlaams Belang zijn gezinsdag onder de slogan ‘het is ONS land’. Ik keek er s’avonds naar op televisie. Wat een contrastervaring. Van het sociaal positivisme rechtstreeks naar de holle negativiteit - van een deemoedig maar vastberaden strijdgevoel naar de arrogantie van het extreem nationalisme. Ze steken het niet meer weg, onze rechtse rakkers; Ons Land zal maar gered zijn wanneer alle ‘migranten en asielzoekers’ terug Naar Huis keren. Dan zullen er opnieuw jobs zijn en propere straten, lege gevangenissen en deftige jongens en meiskens. Een volle zaal klapte in de handen… Ik kreeg er koude rillingen van.

Maar ook emotioneel hangen de eerste dagen van mei samen van contrasten; terwijl in België de dag van arbeid gevierd wordt met veel kleur en muziek, zindert Nederland na van het drama op Koninginnendag, Turkije vecht de eerste mei uit op straat en de familie en vrienden van Annick Van Uytsel vieren een ander soort verjaardag. Ook persoonlijk is de tweede mei voor mezelf en een aantal van mijn vrienden eveneens een datum vol melancholie en spijt. Over een paar uurtjes lanceer ik mee de jongerencampagne van sp.a in Aalst, the show must go on. Maar het is té belangrijk, over een kleine maand wordt er immers beslecht wie Ons Land zal besturen.